In graancirkelkringen; een etnologisch onderzoek naar verhalen uit de grenswetenschap

Iedere zomer liggen ze weer in de akkers: graancirkels. Van eenvoudige cirkels tot immense kunstwerken. Niet alleen in Zuid-Engeland, maar ook in Nederland en andere westerse landen. De scepticus haalt er de schouders bij op vanuit de overtuiging dat net allemaal mensenwerk is. De cereologen daarentegen, de grenswetenschappers met een ‘open mind’, zijn het erover eens dat er behalve door mensen gemaakte cirkels ook ‘echte’ graancirkels zijn. Die worden gemaakt door relatief kleine lichtbollen, en er steekt onmiskenbaar een vorm van intelligentie achter: via de universele taal van wiskunde en geometrie wordt er contact met ons gezocht. Verder gaat de eensgezindheid van de cereologen echter niet. De bovennatuurljke en buitenaardse verklaringen voor het ontstaan van graancirkels lopen sterk uiteen.
Mensenwerk, grappenmakerij of een boodschap van een verre, buitenaardse beschaving? De verhalen die over graancirkels de ronde doen, lenen zich uitstekend voor een etnologische benadering. De auteur heeft met betrokkenen gesproken en getuigenissen van bijzondere waarnemingen uit de eerste hand opgetekend. Centraal in dit boek staat de vraag hoe – in het tijdperk van de new age verhalen bijdragen aan de ontwikkeling van een levensvisie. En omgekeerd: hoe een bepaalde geloofsovertuiging weer verhalen kan voortbrengen.
Theo Meders onderzoek is het eerste Nederlandse, wetenschappelijke graancirkelonderzoek waarin cereologen, sceptici, journalisten, hoaxers, boeren en toeristen allemaal aan het woord komen. In graancirkelkringen bevat een schat aan informatie over de wereld van de graancirkels.