Van een klein meisje en een grote klok
W.G. van de Hulst

In haar droom beklimt een meisje de kerktoren op zoek naar God om hem te vragen haar doodzieke broertje beter te maken.

Kleine Rie en haar broertje Jaap wonen met hun ouders vlak bij de kerk, onder den grooten toren. En iederen avond hooren zij in hun bedje, hoe de klokken gingen en hun lied naar den hemel zonden. Als broertje ziek is en dokter den moed opgeeft, bidt Rietje, dat Jaapje genezen mag worden. Maar haar stemmetje is zoo zwak. Zou dat wel doordringen in den hemel? Als die groote, zware bromklok eens haar bede zou willen meedragen. Dan zou Jezus hem zeker verstaan. Met die gedachte is ze gaan slepen en nu droomt ze, dat ze in den kouden winternacht in haar enkele ponnetje de kerk doorsluipt en de torentrappen beklimt. Spinnen loopen haar over de handen en vleermuizen fladderen om haar hoofd. Maar zij geeft het niet op en eindelijk staat zij bij den grooten brommer en doet hem haar vraag. En opeens galmen de metalen stemmen haar gebed naar den Hooge. Maar de wind komt en …. Rietje wordt omlaag geblazen. Met een gil schrikt ze wakker, Als moeder haar komt troosten vertelt zij haar droom en hoort tot haar grote blijdschap, dat haar kindergebedje verhoord is. Broertje heeft de crisis doorstaan en zal zeker beter worden.

Tekeningen Sierk Schröder.