Noodlot en Wederkeer
Maarten Klein

De betekenis van de filosofie in het werk van Louis Couperus.

In een tijd van zijn aardigste Epigrammen uit Louis Couperus de wens geen kind van zijn tijd te zijn. En natuurlijk is het goed kind van zijn tijd te zijn, maar ik, lezer, bedank er voor. In Noodlot en Wederkeer toont Maarten Klein aan, dat we deze woorden van de grote Haagse romancier niet al te serieus moeten nemen. Integendeel: zo Couperus iets was, was hij een kind van zijn tijd, een bijna ideaal kind van de periode die we gewoonlijk ‘fin de siècle’ noemen. Hij kende de muziek en de beeldende kunst van zijn tijd buitengewoon goed, hij schreef boeken over cultfiguren van zijn tijd (Psyche, Dionysos, Helegabalus), en hij was vertrouwd met de belangrijke filosofen van zijn tijd, zoals Ralph Waldo Emerson en Friedrich Nietzsche. De auteur laat zien, hoe Couperus als schrijver gebruik maakt van zijn ideeën van deze filosofen. Dat hij deze mengt met theosofisch gedachtegoed, bevestigt alleen maar Couperus’ ‘Kind van zijn tijd’ zijn.