Anti-autoritaire en socialistiese opvoeding

Het boekje en de bijbehorende beweging vormden een radicale reactie op de traditionele, burgerlijke en autoritaire structuren in het onderwijs en de gezinssituatie van de jaren zestig en zeventig.

Het hoofddoel was niet simpelweg het ‘vrijlaten’ van kinderen (zoals in een pure laisser-faire opvoeding). Het doel was expliciet om kinderen op te voeden “die zonder neurotische misvormingen de maatschappij veranderen door actief en collectief verzet”. Het traditionele kerngezin werd gezien als een instituut dat kapitalistische en autoritaire waarden reproduceerde. De beweging pleitte voor collectieve opvoedingsvormen.

Dit gedachtegoed leidde in heel Nederland (met bekende voorbeelden in Amsterdam en Nijmegen) tot de oprichting van zogeheten anti-autoritaire kresjes. In deze crèches kregen kinderen een ongekende mate van vrijheid, werd er geëxperimenteerd met het doorbreken van genderrollen, en beslisten ouders en begeleiders op basis van gelijkwaardigheid en democratie.